Józef Kalinowski †: Józef urodził się w 1892 r., a zmarł w 1971 r. miejsce pochówku: cmentarz parafialny w Praszce, Praszka, obecnie POL‑OP żył 79 lat; urodził się 130 lat temu, a zmarł 51 lat temu (na dzień 02.04.2022); jego matka miała 35 lat, a ojciec 33 lata w chwili jego narodzin Franciszek Beciński (ur. 5 września 1897 Pilichowie, zm. 3 lipca 1975 tamże) – ludowy poeta-samouk, kowal. Franciszek Beciński był synem Walentego i Jadwigi z domu Krysiak. Lekcji pisania i czytania udzielała mu matka. W latach 1913–1918 terminował u kowala w Sędzinie. W Pilichowie gospodarował na trzech morgach ziemi i pracował Katarzyna Kalinowska † Katarzyna urodziła się w 1904 r. w Строец, współcześnie Strojcu, obecnie POL‑OP urodziła się 118 lat temu (na dzień 02.04.2022); jej matka miała 33 lata, a ojciec 42 lata w chwili jej narodzin; Katarzyna miała 42 lata, gdy zmarła jej matka Aniela Stankowska z domu Kalinowska (1905-1961), rodzice: Franciszek Kalinowski i Marianna Pokorska genealogia.mrog.org Strona główna • Nawigacja • Wyszukiwarka • Oznaczenia graficzne • Formularz kontaktowy • E-mail • Zasady korzystania Ilość i jakość pieszczot z czasem zwiększała się. Kiedy zostawali sami w domu (mama nie pracowała), zamykali się razem w sypialni i tam się bawili: w doktora, w leżenie na plaży, takie tam. Z czasem było tak, że kiedy tylko drzwi od sypialni zamykały się, rozbierali się do naga i wskakiwali pod kołdrę. Jak para kochanków. Franciszka Kalinowska z domu Krupa (1832-1880), rodzice: Piotr Krupa i Elżbieta Pokorska genealogia.mrog.org Strona główna • Nawigacja • Wyszukiwarka • Oznaczenia graficzne • Formularz kontaktowy • E-mail • Zasady korzystania Oferta domu wakacyjnego obejmuje 3 sypialnie, salon, aneks kuchenny z pełnym wyposażeniem, w tym lodówką i czajnikiem, a także 2 łazienki z prysznicem oraz suszarką do włosów. Na terenie obiektu Domek Całoroczny Pod Dworem znajduje się plac zabaw. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Dworzec PKP Kraków Główny – 29 km urodziła się 171 lat i 11 miesięcy temu (na dzień 02.04.2022); jej matka miała 19 lat, a ojciec 25 lat w chwili jej narodzin; Katarzyna miała 24 lata, gdy zmarł jej ojciec rodzeństwo: 2. Znajdziecie tu informacje o rodzinie Jędrzejczak, Kalinowskich, Mizerackich, Skarbeckich, Stańczak, Rospek, Zarębskich oraz innych osobach spokrewnionych z tymi rodzinami. Kalinowska Albina z domu Postek Model kompleksowego wsparcia samotnych matek w Domu Matki i Dziecka 169 nowski oraz pracownicy Domu uznali, e ich obowi zkiem jest przygotowy - wanie pensjonariuszek do przezwyci ania trudno ci, ja kie czekaj na nie w chwili opuszczenia Domu i rozpocz cia samodzielneg o ycia. Poniewa 9lVMDuq. Janina Kalinowska. Fot. PAP/M. Trembecki Boję się, że kiedy odejdzie ostatni świadek, będzie mówiło się o tej zbrodni jako o wojnie polsko-ukraińskiej. A moje dzieci i wnuki będą bały się mówić prawdę - powiedziała PAP ocalona z rzezi wołyńskiej Janina Kalinowska. 11 lipca jest Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II W latach 40. mieszkała pani na Wołyniu razem z rodzicami i bratem. Jak zapamiętała pani wydarzenia z 11 lipca 1943 roku? Janina Kalinowska, przewodnicząca Stowarzyszenia Upamiętniania Polaków Pomordowanych na Wołyniu: Mieszkaliśmy w wojskowej kolonii osadniczej Funduma; obok była również wieś o tej samej nazwie, która już nie istnieje. W sumie wymordowano tam 260 osób. Do naszego domu Ukraińcy przyszli nocą. Ale zawsze powtarzam, że mam szczęście, bo moi rodzice i brat nie zginęli od siekiery, wideł ani innych narzędzi zbrodni, tylko po prostu zostali zastrzeleni. Niewiele z tego pamiętam. Kiedy padły strzały, mama - upadając - musiała pociągnąć mnie za sobą. Nie mam pojęcia, co się stało, ale na pewno straciłam przytomność. Nie wiem też ile to trwało. Obudziłam się dopiero, kiedy zaczęło palić się na mnie ubranie. Wyczołgałam się spod mamy, cała we krwi. Wtedy jeszcze nie zdawałam sobie sprawy z tego, że moi rodzice i brat nie żyją. Pamiętam, że mama miała otwarte oczy, więc zaczęłam ją szarpać, ale nie chciała wstać i pójść ze mną. Pobiegłam do poidła dla zwierząt, żeby ugasić ubranie, a potem - z płaczem - do domu obok, żeby sąsiedzi pomogli mi pobudzić rodziców. Ale tam zatrzymał mnie jakiś człowiek, zamknął w komórce przy mieszkaniu i kazał siedzieć cicho. Ale jak ja mogłam siedzieć cicho? Siedziała i płakałam. Najprawdopodobniej zasnęłam, nie wiem ile czasu tam spędziłam. PAP: Sąsiad, który ukrył panią był Polakiem czy Ukraińcem? Janina Kalinowska: Co dziwne, to był Ukrainiec, ale miał żonę Polkę i chyba dwie córki. Ale jak tam wtedy przyszłam, to nie pamiętam żadnych dzieci. Na Wołyniu - oprócz banderowców - mordowali także "siekiernicy". Tak nazywaliśmy sąsiadów, który w ciągu dnia potrafili przyjść do Polaków i zjeść z nimi wspólny obiad, a w nocy mordować. Gdyby ten, do którego przyszłam prosić o pomoc był "siekiernikiem", to żywcem wrzuciłby mnie do ognia. Ale to był dobry człowiek. Jeśli komuś mam zawdzięczać swoje życie, to przede wszystkim Bogu, dlatego, że mnie ocalił i temu dobremu Ukraińcowi. PAP: Czy kiedykolwiek później nawiązała pani z tym człowiekiem jakiś kontakt? Janina Kalinowska: Po wielu latach, kiedy przyjechałam na Wołyń, poszłam do jego domu, bo stoi tam do dzisiaj. Chciałam postawić tam krzyż, żeby mieć gdzie modlić się za rodziców i wszystkich, którzy wtedy zostali wymordowani. Zapukałam do drzwi tamtego domu i otworzyła mi - jak się okazało - wnuczka tego człowieka. Powiedziała wtedy, że jej matka opowiadała o tym, że z mojego domu ocalała tylko jedna mała dziewczynka, która miała trzy, może trzy i pół roku. Dlatego istnieją dwie wersje mojej daty urodzenia; nazwiska też zresztą nie jestem pewna. Jedyne, co znam to swoje imię. PAP: Nie zachowały się żadne dokumenty potwierdzające pani tożsamość. Jak więc została ustalona? Janina Kalinowska: Posiadam akt urodzenia wyrobiony przez sąd grodzki w Zamościu, który wskazuje, że urodziłam się w 1935 roku. Czyli w czasie rzezi nie mogłam mieć trzech lat, ale myślę, że miałam mniej niż osiem, bo pamiętałabym więcej z życia na Wołyniu. Akt wyrabiał mi kolega ojca, który chyba nie za dobrze znał członków naszej rodziny. Moje życie jest pełne niewiadomych. PAP: Jak długo ukrywała się pani w tym domu? Janina Kalinowska: Nie wiem ile dokładnie to trwało. Przyszedł do mnie jakiś człowiek i zabrał do Włodzimierza. Pamiętam, że szliśmy nocą i że trzeba było chować się, gdy usłyszało się głosy. Ten człowiek zaprowadził mnie do rodziny, z którą później wywieźli mnie do Niemiec, ale potem nigdy się do mnie nie odezwał. Z akt sądowych wynika, że był to kolega mojego ojca. PAP: Kiedy wróciła pani do Polski? Janina Kalinowska: Jako sierota po wojnie przebywałam w obozie przejściowym w Niemczech. W 1948 roku rodzina, u której przebywałam przez ten cały okres od 1943 r., przywiozła mnie do Polski. Trafiłam do domu dziecka w Zamościu, prowadzonego przez Polski Komitet Opieki Społecznej. Tu były dzieci z Wołynia, z Powstania Warszawskiego, z miejscowości Sochy, która została spacyfikowana przez Niemców. Same sieroty. Warunki były takie jak po wojnie. Nic nie było - ani w co się ubrać, ani co zjeść. Ale ja byłam szczęśliwa, bo znalazłam się wśród dzieci takich jak ja, wśród wspaniałych wychowawców. To były zwykłe kobiety - pogłaskały, przytuliły. Dopiero wtedy poczuło się coś, co można nazwać może miłością?.. Nie wiem. Bo jako takiej miłości ja nie zaznałam. Kto miał mi ją dać? PAP: Czy pani zdaniem pojednanie z Ukrainą i wypracowanie wspólnej narracji na temat rzezi wołyńskiej jest możliwe? Janina Kalinowska: O jakim pojednaniu tu mówić? Z kim ja mam się jednać? Żeby się pojednać, to ktoś powinien powiedzieć: tak było, wybaczcie. Ja nic więcej nie chcę, ja nie chcę ich przeprosin. Przeprosiny nic nie dadzą, nie wrócą mi ani ojca, ani matki, nie wrócą tego, co mi zabrano - dzieciństwa, młodości, a - teraz nawet - starości, bo człowiek cały czas o tym myśli. Pozbawili nas wszystkiego, ludzkiej godności. Nacjonalizm ukraiński dzisiaj jest posunięty tak daleko, że nie da się tego cofnąć. A polskie władze przez lata pozwalały na to. I to jest ich wina, że sprawa Kresów wygląda dzisiaj właśnie tak. Oni czekają aż odejdzie ostatni świadek i zostanie wtedy powiedziane, że to była wojna polsko-ukraińska. Ja mówię o tym, co przeżyłam. Byłam tam i widziałam, więc się z tego nie wycofam. Mnie za to nie zamkną, ale już moich potomków - moje dzieci, wnuki, mojego prawnuka - będzie można tak zastraszyć, że będą bali się mówić. PAP: Dlatego niezwykle ważne wydaje się, aby ostatni świadkowe dawali świadectwa tamtych wydarzeń. Janina Kalinowska: Kiedy o tym nie mówię, to chwilowo o wszystkim zapominam. A potem znowu przez dwa tygodnie mam to samo przed oczami, więc powiedziałam sobie, że to chyba już mój ostatni wywiad. Nie mam już siły opowiadać. Chciałabym znaleźć szczątki swoich najbliższych, żeby móc je stamtąd zabrać - to jest jedna rzecz. Druga rzecz - to ja chcę prawdy. PAP: Czyli pani zdaniem państwo polskie niewystarczająco upomniało się o prawdę o Wołyniu? Janina Kalinowska: Żebyśmy byli z Ukraińcami dobrymi sąsiadami, to tę sprawę trzeba wreszcie załatwić. Po pierwsze, przeprowadzić ekshumacje. Ja nawet nie wiem, gdzie leżą moi rodzice. Ale tego nasz rząd - niekoniecznie ten - nie dopilnował. Od czasu pierwszego premiera i prezydenta wolnej Polski nikt się tymi sprawami nie zajmował. To jest dla nas okropne. Bardzo dużo mówi się o Holokauście - i dobrze. Ale czy ja mniej przeżyłam? Ja też mam swój Holokaust. rozmawiała: Nadia Senkowska Zbrodnia wołyńska dokonana w latach 1943–1945 była antypolską czystką etniczną, przeprowadzoną przez nacjonalistów ukraińskich, mającą charakter ludobójstwa. Jej sprawcy - Organizacja Nacjonalistów Ukraińskich frakcja Stepana Bandery (OUN-B) oraz jej zbrojne ramię Ukraińska Armia Powstańcza (UPA) we własnych dokumentach planową eksterminację ludności polskiej określali mianem "akcji antypolskiej". Według szacunków polskich historyków ukraińscy nacjonaliści zamordowali w latach 1943-1945 na Wołyniu i w Galicji Wschodniej ok. 100 tys. Polaków. 40-60 tys. zginęło na Wołyniu, 20-40 tys. w Galicji Wschodniej, co najmniej 4 tys. na terenie dzisiejszej Polski. Kulminacja tych wydarzeń, określanych mianem zbrodni wołyńskiej, nastąpiła 11 lipca 1943 r., gdy oddziały UPA zaatakowały ok. 150 polskich miejscowości. Jak podaje IPN, na skutek polskich akcji odwetowych do wiosny 1945 roku zginęło prawdopodobnie 10–12 tys. Ukraińców. "Niektóre z polskich akcji odwetowych były zbrodniami wojennymi. Jednak zdaniem polskich historyków nie można stawiać znaku równości między nimi a zorganizowaną, antypolską akcją OUN-UPA" - czytamy na stronie redagowanej przez Instytut Pamięci Narodowej. Między Warszawą i Kijowem od wiosny 2017 r. trwa spór wokół zakazu poszukiwań i ekshumacji szczątków polskich ofiar wojen i konfliktów na terytorium Ukrainy, wprowadzonego przez ukraiński IPN. Zakaz został wydany po zdemontowaniu nielegalnego pomnika UPA w Hruszowicach, do którego doszło w kwietniu 2017 r. Sejm - na mocy uchwały z lipca 2016 r. - ustanowił 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II RP. Izba niższa oddała w niej hołd "wszystkim obywatelom II Rzeczypospolitej bestialsko pomordowanym przez ukraińskich nacjonalistów".(PAP) nak/ pat/ Wersja mobilna 1928 - 2013 (85 lat) Ustaw jako osobę domyslną Osoba Przodkowie Po kądzieli Po mieczu Potomkowie Pokrewieństwo Linia czasu Rodzina GEDCOM Sugestie Nazwisko Regina Romanowska Nazwisko panieńskie Kalinowska Urodzenie 1928 Płeć kobieta Pogrzeb 2013 Rutka Tartak-cmentarz, suwalski, podlaskie, Polska Zgon 11 luty 2013 Sikorowizna, suwalski, podlaskie, Polska wiek 85 lat po mieczupo kądzieli Józef Kalinowski, ur. przed 1900, zm. przed 1944 (wiek ~ 44 lat) (ojciec) Ewa Kalinowska (z domu NN), ur. 1900, zm. 1965 (wiek 65 lat) (matka) ID osoby I4142 Sikorski Ostatnia modyfikacja 10 kwie. 2020 ojciec Józef Kalinowski, ur. przed 1900, zm. przed 1944 (wiek ~ 44 lat) matka Ewa Kalinowska (z domu NN), ur. 1900, zm. 1965 (wiek 65 lat) Ślub data nieznana ID rodziny F1345 Arkusz rodzinny | Wykres rodzinny Rodzina Józef Romanowski, ur. maj 1926, zm. 2018, Sikorowizna, suwalski, podlaskie, Polska (wiek ~ 91 lat) Ślub data nieznana Dzieci +1. Żyjący Ostatnia modyfikacja 10 kwie. 2020 ID rodziny F1343 Arkusz rodzinny | Wykres rodzinny Szybkie linki Co nowego Szukaj Nazwiska Kalendarz Wszystkie media Źródła Kontakt Kontakt Informacje administratora We make every effort to document our research. If you have something you would like to add, please contact us. Małgorzata Maria Kalinowska-Iszkowska [1946-] Dr inż. Informatyk, menedżer Życie prywatne Małgorzata urodzona w lipcu 1946 w Warszawie. Ojciec Stefan jest politykiem, Matka Zofia z domu Pogorzelska, z wykształcenia matematyk, przerywa pracę w Biurze Odbudowy Stolicy (BOS). Małgorzata ma o 6 lat starszego brata Andrzeja. W 1974 roku wychodzi za mąż za Wacława Iszkowskiego, informatyka. Mają syna Krzysztofa. Po przejściu na emeryturę w 2007, intensywnie zajmuje się pracą społeczną. Wykształcenie Małgorzata od 1952 uczęszcza do szkoły podstawowej na Mokotowie. W roku 1956/1957 mieszka z rodzicami w Moskwie, ucząc się w szkołe rosyjskiej. Od 1961 uczy się w Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Kochanowskiego. Po maturze w 1964 zdaje na studia na Wydziale Łączności (od 1966 Elektroniki) Politechniki Warszawskiej, które kończy w 1970 z tytułem mgr inż. automatyki, specjalizacja maszyny matematyczne. Rozpoczyna studia doktoranckie w Instytucie Maszyn Matematycznych. W 1980 za pracę Organizacja wymiany stron pamięci wirtualnych w wieloprocesowych systemach operacyjnych otrzymuje tytuł doktora nauk technicznych. Posługuje się biegle językiem rosyjskim, angielskim oraz dobrze francuskim.. Praca zawodowa Od 1972 jest asystentem a od 1980 adiunktem w Instytucie Maszyn Matematycznych (od 1975 instytuu Informatyki). Organizuje i prowadzi zajęcia z elektronicznej techniki obliczeniowej, nauki programowania, systemów operacyjnych, zarządzania pamięciami oraz jest opiekunem kilku prac magisterskich. Uczestniczy w pracach badawczych przy oprogramowaniu minikomputerów K-202 i KRTM/UMC-20. Zajmuje się algorytmami stronicowania dla pamięci wirtualnych oraz badaniami zbiorów rozmytych w zespole profesora Zdzisława Pawlaka. W latach 1988-1992 organizuje w Instytucie Inormatyki we współpracy z firmami i rządem francuskim studia podyplomowe CITCOM oraz prowadzi na nich zajęcia. W 1992 rozpoczyna pracę w Digital Equipment Polska jako educational manager organizując Centrum Edukacyjne szkoleń technicznych. W 1996 przechodzi do IBM Polska, gdzie również organizuje Centrum Edukacyjne oraz wprowadza szkolenia z zarządzania projektami. W latach 1999-2004 pracuje kolejno w firmie TCH Systems, Positive gdzie uruchamia projekty e-learningowe i w ComputerLandzie będąc szefem Centrum Kompetencyjnego Zarządzania. W latach 2004-2007 pracuje w firmie HP Polska na stanowisku government foreign affairs manager zajmując się regulacjami międzynarodowymi, w tym z Unią Europejską dla potrzeb biznesu, Działalność w środowisku zawodowym Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Informatycznego (PTI) od chwili jego założenia w 1981. Uczestniczy w organizacji oraz przygotowaniu raportu z Kongresów Informatyki Polskiej (1994, 1998 i 2003) . W latach 2000-2011 jest członkiem Zarządu Głównego,a na przełomie roku 2007/2008 dodatkowo pełni funkcję Sekretarza Generalnego PTI. W latach 2015-2017 jest Wiceprezesem Zarządu Oddziału Mazowieckiego, a do czerwca 2020 członkiem Zarządu Oddziału. W czerwcu 2020 została wybrana Sekretarzem Głównej Komisji Rewizyjnej PTI. W 2002 inicjuje założenie i jest pierwszym prezesem (do 2007) Stowarzyszenia Praktyków Zarządzania Wiedzą. Od 2005 reprezentuje PTI w stowarzyszeniu profesjonalnych europejskich informatyków CEPIS (Council of European Professional Infromatics Societes), gdzie od 2008 do 2011 pełni funkcję Wiceprezesa. Uczestniczy w konferencjach europejskich na temat społeczeństwa informacyjnego. W latach 2001-2004 jest ewaluatorem Komisji Europejskiej opiniując wnioski na dofinasowanie z programu ramowego FP6 i FP7. Od 2000 angażuje się w dyskusje o potrzebie i możliwościach szerszego udziału kobiet w zawodach technicznych, a w szczególnosci w informatycznych. W latach 2008-2011 jest członkiem zarządu ECWT (European Centre for Women and Technology) oraz jej przedstawicielem w Polsce. W 2018 bierze też udział w pracach Kongresu Kobiet zwracając szczególną uwagę na przykłady kobiet zajmujących sie z sukcesem pracami naukowo-technicznymi, W czerwcu 2020 zostaje wybrana na funkcję Sekretarza Głównej Komisji Rewizyjnej PTI. W 2020 organizuje w PTI Konkurs Gier Edukacyjnych Komputerowych (GEEK) przeznaczony dla uczniów szkół podstawowych i ponadpodstawowych. Od września 2021 kieruje Sekcją Gier Edukcyjnych w PTI, w ramch której inicjuje II-gą edycję GEEK. Publikacje Kalinowska-Iszkowska Małgorzata (współautor), Klucze do BASICu, 1987, WNT, Kalinowska-Iszkowska Małgorzata (współautor), Projektowanie systemów operacyjnych w ujęciu syntetycznym, 1987, PWN, Kalinowska-Iszkowska Małgorzata, (współautor), Zbiór zadań do nauki programowania w FORTRANie, 1989, Wydaw. PWarsz. Odznaczenia i nagrody Złoty Krzyż Zasługi (2005) Statuetka TOP TEN dla kobiet zarządzających polskim biznesem teleinformatycznym (2016-05-13) Medal 70-lecia polskiej informatyki, przyznany przez Kapitułę PTI (2019) Złota Odznaka PTI (2021) Aktualizacja: